တစ္ေန႔ အသိတစ္ေယာက္နဲ႔ အြန္လုိင္းမွာေတြ႔ျပီးစကားေျပာျဖစ္တယ္။ အေၾကာင္းအရာက အထူးအေထြမဟုတ္။ သာမန္သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း အဆင္ေျပေၾကာင္းေတြပါ။ သူက ရွားပါး ဓါတ္ပံုေလးတစ္ခုရထားေၾကာင္း ဆက္ေျပာျပတယ္။
ဘာေၾကာင္႔ ရွားပါးဓါတ္ပံုလုိ႔ ဆုိနုိင္သလဲ ေမးေတာ႔၊ တစ္ခါမွမျမင္ဘူးလုိ႔ပါတဲ႔။ ဟုတ္တာေပါ႔။ မျမင္ဘူးတာျမင္ရ၊ မေတြ႔ဘူးတာ ေတြ႔ရ၊ မစားဘူးတာ စားရရင္ ကုိယ္႔အတြက္ေတာ႔ အမွတ္တစ္ရ ျဖစ္တာေပါ႔။ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုေလးကုိေတာင္းၾကည္႔ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိရုိက္ထားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာပီဆုိတာနဲ႔ ရွားပါးသလား..မရွားပါးလားေတာ႔ မသိဘူး။ ဓါတ္ပံုကုိျမင္လုိက္ရတာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ အားက်တဲ႔ စိတ္၊ အထင္ၾကီးေလးစားတဲ႔ စိတ္ေတြျဖစ္လာတာေတာ႔ အမွန္ဘဲ။
ဓါတ္ပံုထဲမွာ ဇနီးေမာင္ႏွံနွစ္ေဖၚ ကေလးသံုးေယာက္ကုိ ေပြ႔ဖက္ခ်ီပုိးျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ဓါတ္ပံုရုိက္ခံေနၾကတာ။ ဇနီးေမာင္နွံေတြက အသက္၃၀ ေတာင္ျပည္႔ဦးမယ္မထင္ဘူး။ အမ်ိဳးသမီးက မိန္းကေလး၊ အမ်ိဳးသားက ကေလးနွစ္ေယာက္ကို ေပြ႔ခ်ီထားတာ။ တကယ္႔ကုိ အားရ စရာၾကီးပါ။
အားရစရာ လုိ႔ေျပာရတာက ေကဒါရ ေက်းမင္းဇာတ္လမ္းကုိ သတိရမိလုိ႔။ ခုဒၵက နိကာယ္ ဇာတက အ႒ကထာမွာ ေကဒါရေက်းမင္း အေၾကာင္းျပဳျပီးေဟာထားတဲ႔ဇာတ္လမ္း။ ၾကားဖူးျပီးျဖစ္မွာပါ။ မၾကားဖူးသူမ်ားအတြက္ ဒါက ပံုျပင္အသစ္ေပါ႔။
အက်ဥ္းခ်ဳပ္က ဒီလုိ။ တစ္ခါက ေက်းသားအုပ္တစ္စုဟာ ၀င္းမွည္႔ေနတဲ႔ စပါးခင္းဆီ က်ျပီး အစာစားေသာက္ၾကတယ္။ အျခားေက်းငွက္ေတြက အစာ၀ ရင္ ဒီအတုိင္းထပ်ံၾကေပမဲ႔ ေက်းၾကီးတစ္ေကာင္ကေတာ႔ အ၀စားျပီးတဲ႔အျပင္ အျပန္မွာ စပါးနွံေတြကုိ တနုိင္ကိုက္ခ်ီသယ္ယူသြားပါသတဲ႔။ တစ္ရက္လည္းမဟုတ္.နွစ္ရက္လည္းမဟုတ္၊ေန႔စဥ္ဆုိသလုိျဖစ္လာေတာ႔ စပါးခင္းပုိင္ရွင္လယ္သမားက အဲဒီေက်းၾကီးကုိ ရေအာင္ေထာင္ဖမ္း။ မိေတာ႔ ဒီေလာက္ေလာဘတစ္ၾကီး ဘာလုိ႔ သယ္ေနတာလဲ။ သုိမွီးထားဖုိ႔ စပါးက်ီေတြေဆာက္ထားသလား စသျဖင္႔ မေက်မနပ္ေမးပါသတဲ႔။ ေက်းၾကီးက-
၁- ေၾကြးျမီးေဟာင္း ေပးဆပ္ဖုိ႔
၂- ေၾကြးျမီးသစ္ ခ်ေပးဖုိ႔
၃- ေရႊအုိးျမွပ္ဖုိ႔ အတြက္ အိမ္အျပန္မွာ စပါးနွံကိုက္ခ်ီယူရျခင္းပါလုိ႔ ျပန္ေျဖသတဲ႔။
ေၾကြးျမီးေဟာင္း ဆပ္ဖုိ႔ဆုိတာက အုိမင္းမစြမ္း မိအုိဖ အုိေတြ ရွိတယ္။ သူတုိ႔ကုိ တုန္႔ျပန္လုပ္ေကၽြးျပဳစုရတာ ေျပာတာျဖစ္ျပီး ေၾကၽြးျမီးသစ္ခ်ေပးတယ္ဆုိတာက အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ႔ ေက်းသားေလးေတြ စားဖုိ႔ ရွာေကၽြးရတာကုိရည္ညႊန္းတာပါတဲ႔။ ေရႊအုိးျမွပ္တယ္ဆုိတာက ခုိကုိးရာမဲ႔ ဒုကၡိတအကူအညီလုိေနတဲ႔ ေက်းေတြကုိ အလွဴအတန္းလုပ္တာကုိ ေျပာတာပါတဲ႔။ ေက်းသားရဲ႔စကားကုိ လယ္သမားက သေဘာက်သြားျပီး လယ္တစ္ခင္းလွဴတဲ႔ ျဖစ္ရပ္ေလးနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းထားတယ္။
ဇာတက ဇာတ္လမ္း ေတြဟာ ဘာေတြပါ ညာေတြပါ၊ တကယ္ရွိတာ မရွိတာ အသာထား။ အဲဒါေတြထဲမွ ဘာေတြ ရနုိင္သလဲ ဆုိတာဘဲ ဒီေနရာမွာ ေျပာမယ္။ ပံုျပင္ၾကိဳက္တဲ႔ကေလးဘ၀က တိရစၧာန္ေတြကုိ ဇာတ္ေကာင္ျပဳထားတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေလးေတြ စိတ္ထဲစြဲထင္ခဲ႔ဖူးတယ္။ ေရႊယုန္နဲ႔ ေရႊက်ား သက္ကယ္ရိတ္သြားတုိ႔၊ ယုန္နဲ႔လိပ္အေျပးျပိဳင္၊ ယုန္ရွံုး းတဲ႔ အျဖစ္၊ စပ်စ္သီးခ်ဥ္တယ္လုိ႔ ေျပာတဲ႔ အီစြတ္ပံုျပင္ စတာေတြကုိ ကေလးစာေပအျဖစ္သတ္မွတ္ၾကတယ္။ တိရစၧာန္ဇာတ္ေကာင္ရဲ႔ ကာရုိက္တာေတြ၊အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက ေရွာင္ရန္ ေဆာင္ရန္ သင္ခန္းစာေတြ ရယူနုိင္တယ္။ ထုိနည္းတူစြာ ဗုဒၶစာေပ လာ ဇာတက၀တၱဳမ်ားထဲက တိရစၧာန္ဇာတ္ေကာင္ေတြဆီကေန ေရွာင္ရန္ ေဆာင္ရန္ စသျဖင္ သင္ခန္းစာမ်ားထုတ္နုတ္ျပီး ဘ၀မွာ လက္ေတြ႔အသံုးခ်နုိင္ရင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာအက်ိဳးေပးနုိင္တယ္ လုိ႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။
ပထမ အရြယ္ ပညာ၊ဒုတိယအရြယ္ ဥစၥာ၊တတိယ အရြယ္ ဘာ၀နာ ဆုိတာက တစ္မ်ိဳး၊ သမီးကညာ အခါမလင္႔ေစနဲ႔ ဆုိတာက တစ္သြယ္၊ သီးခ်ိန္တန္သီး ပြင္႔ခ်ိန္တန္ပြင္႔ဆုိတာက တစ္နည္း ၊လူ႔ေဘာင္လူ႔ေလာကမွာ သူ႔အခ်ိန္အခါအလုိက္ လုပ္သင္႔လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ေဆာင္ထားသင္႔တယ္လုိ႔ တုိက္တြန္းတဲ႔ စကားပံုေတြလုိ႔ဆုိနုိင္မယ္ထင္ပါတယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ သူ႔အခ်ိန္နဲ႔သူျပဳသင္႔ျပဳထုိက္တဲ႔ အလုပ္ေတြ အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီလုပ္ေဆာင္သြားနုိင္ဖုိ႔ လုိအပ္မယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ေၾကြးျမီးေဟာင္းလည္းဆပ္ၾကပါ။ ေၾကြးျမီးသစ္လည္း ခ်ေပးၾကပါ။ မရွိရင္ ရွိေအာင္ ျမီးစားေလးေတြ ရေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါ။ ေရႊအုိးလည္းျမွပ္ၾကပါလုိ႔ တုိက္တြန္းပါတယ္။ အဲဒီလုိ လုပ္နုိင္ပါမွ…အထက္ပါ ဓါတ္ပံုထဲကလုိ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာမိသားစုေလး တည္ေဆာက္နုိင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ဇာတ္အ႒ကထာပါ ေကဒါရေက်းမင္း ဇာတ္နွင္႔ ယွဥ္တြဲျပီး အေတြးပြါးေနခဲ႔မိပါေၾကာင္း။ ။
အခ်ိန္ရွိခုိက္..လံုလ စိုက္ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ သာသနာျပဳနုိင္ၾကပါေစ။
0 comments:
Post a Comment